Başka Neler Mümkün?
20’li yaşlarımın ortasına kadar yıllar ve onlara yüklenen anlamlarla pek işim olmamıştı. Anlara, insanlara, yeniliklere, deneyimlere ve paylaştıklarıma yüklediğim anlamları yıllarla değil; çocukluğumla, ilk gençliğimle, yetişkinliğimle, bazen de mekanlarla hatırlamayı tercih ederim. Yine de kendi yolculuğumuzun değerlendirmesini yapmak, bazı hesapları kapatmak için yılların değişimi sudan ama hoş vesileler.
Herkesin dönüp baktığında en güzeliydi diye hatırladığı yıllar var. 2019 benim için en güzeli elbette ki değildi. :) Fakat hayatım için köklü bir değişim yılı olduğu için, bana öğrettikleri - bazen öğrenmemeye dirensem de - çok kıymetli bir yıldı. 2019’da çok şeyden vazgeçtim. Kariyerimden, maaşımdan, konfor alanımdan, sevdiklerimle aramdaki kuş uçuşu yakın mesafeden, salonumdaki rahat koltuktan (bakın bu gerçekten önemli), o ünvandan, o ayakkabıdan, o rahatlıktan vazgeçtiğim bir yıldı. Sevgili Kerimcan’ın dediği gibi, bir şeylerden vazgeçebildiğiniz kadar uzağa gidiyorsunuz. Orada da bulacağınız şey kendinizden başkası olmuyor. Bu bağlamda benim için “zor” sıfatının hakkını veren bir yıldı ama bulduğum “kendim”, tüm zorlukların her anına ziyadesiyle değdi. Başından son anına kadar, kaybettiklerimin kazandıklarıma değdiği bir yıldı 2019.
Biliyorum ki 2020’de de kontrolun bende olmadığı anlar olacak. Yine yetersizlik hissiyatı peşimi bırakmayacak, ama sadece kendi çabamla başardığımı hissettiğim anlar da olacak. Dönüşmeye çalıştığım kişi için çok şeyden vazgeçmem gereken zamanlar olacak, kendi yolculuğumun parçası olduğuna inandığım şeyler için inatla mücadele etmem gereken zamanlar da. Yeni yıldan elbette ki birçok istediğim var. Kimi çok basit, kimi çok küçük, kimi çok soyut, kimi çok uzak, kimi de bir sonraki sene başında hatırlayamayacağım kadar önemsiz ve şu an’a ait.
Yazımı buraya kadar sabırla okuyan herkese, kaybettiklerinin kazandıklarına değeceği bir yıl dilerim. Benim ise 2020’nin ilk gününde aklımda şu iki soru dolanıyor: Daha iyi nasıl olurdu ve başka neler mümkün?